Dzie\u0142o Millsa, bardziej ni\u017c film przypomina szkic o\u0142\u00f3wkiem. Re\u017cyser zgrabnie balansuje mi\u0119dzy czerni\u0105 i biel\u0105. I nie, nie m\u00f3wi\u0119 tu tylko o warstwie wizualnej. Chocia\u017c czarno-bia\u0142e panoramy Los Angeles, czy t\u0119tni\u0105ce \u017cyciem i etniczn\u0105 r\u00f3\u017cnorodno\u015bci\u0105 ulice Nowego Orleanu, przemawiaj\u0105 do wyobra\u017ani jeszcze wyra\u017aniej w\u0142a\u015bnie poprzez taki wyb\u00f3r artystyczny.<\/p>\n\n\n\n
Fabularnie r\u00f3wnie\u017c wszystko skonstruowane jest z du\u017c\u0105 skrupulatno\u015bci\u0105 i delikatno\u015bci\u0105. Mamy wra\u017cenie, \u017ce je\u015bli zbyt gwa\u0142townie si\u0119 poruszymy wszystko uleci. \u017be sp\u0142oszymy formu\u0142owane na ekranie my\u015bli. Chcemy razem z g\u0142\u00f3wnym bohaterem zatrzyma\u0107 si\u0119 i s\u0142ucha\u0107. S\u0142ucha\u0107 tych, kt\u00f3rych s\u0142ucha\u0107 nikt nie chce. Wi\u0119c po co to robi\u0107? Bo oni maj\u0105 do powiedzenia wi\u0119cej. Bo zamiast rozprasza\u0107 si\u0119 gadaniem maj\u0105 wi\u0119cej czasu na obserwacje. Johnny (Joaquin Phoenix) z dw\u00f3jk\u0105 innych dziennikarzy, w celu stworzenia audycji radiowej, przemierza Stany Zjednoczone i rozmawia z dzieciakami z przedmie\u015b\u0107 Detroit, Nowego Yorku, czy Los Angeles. Rejestracja d\u017awi\u0119ku i s\u0142uchanie to jego pasja oraz spos\u00f3b na \u017cycie. Jest naprawd\u0119 dobry w tym co robi. Potrafi zadawa\u0107 odpowiednie pytania i s\u0142ucha\u0107. Ale co jeszcze wa\u017cniejsze – s\u0142ucha mi\u0119dzy wierszami.<\/p>\n\n\n\n
Ale jak wyjdzie z najwa\u017cniejszej rozmowy, kt\u00f3ra dopiero przed nim?<\/p>\n\n\n\n
Siostra Johnnego Viviane (Gaby Hoffmann), z kt\u00f3r\u0105 m\u0119\u017cczyzna od roku nie utrzymuje bli\u017cszego kontaktu prosi go o opiek\u0119 nad o\u015bmioletnim synem Jessem (Woody Norman). M\u0119\u017cczyzna pr\u00f3buje dotrze\u0107 do bratanka, przecie\u017c ma do\u015bwiadczenie w rozmowach z m\u0142odzie\u017c\u0105. Jednak nie jest \u0142atwo. Ch\u0142opak od pocz\u0105tku testuje cierpliwo\u015b\u0107 wujka i przesuwa granice. Wiele nie wynika z jego z\u0142ych intencji. Jest tylko dzieciakiem. Du\u017co dojrzalszym ni\u017c wskazywa\u0142by na to jego wiek, ale nadal dzieckiem. Ma bardzo bogat\u0105 wyobra\u017ani\u0119 oraz problemy z to\u017csamo\u015bci\u0105 i wyra\u017caniem emocji. Jednym z jego dziwactw jest zami\u0142owanie do odgrywania roli sieroty, z kt\u00f3r\u0105 ca\u0142kowicie si\u0119 uto\u017csamia. Ch\u0142opak jest niezwykle \u017cywy, na granicy ADHD, co doprowadza Johhnego na skraj za\u0142amania. W filmie jest kilka rewelacyjnych scen (na przyk\u0142ad ta z autobusem czy w sklepie), w kt\u00f3rych Johnny traci nad sob\u0105 panowanie. Jednak kiedy emocje opadn\u0105, ma wyrzuty sumienia, \u017ce da\u0142 si\u0119 sprowokowa\u0107 o\u015bmiolatkowi. Obserwujemy t\u0105 obezw\u0142adniaj\u0105c\u0105 bezsilno\u015b\u0107, kt\u00f3ra cz\u0119sto towarzyszy rodzicom \u201e\u017cywych\u201d dzieci.<\/p>\n\n\n\n
Po charyzmatycznej, granicz\u0105cej z szale\u0144stwem roli Jokera wiele os\u00f3b uwa\u017ca\u0142o, \u017ce Phoenixowi ci\u0119\u017cko b\u0119dzie stworzy\u0107 r\u00f3wnie magnetyczn\u0105 rol\u0119. I rzeczywi\u015bcie jest to ca\u0142kowicie inna kreacja, jednak r\u00f3wnie, a mo\u017ce nawet bardziej poci\u0105gaj\u0105ca. Joaquin jest aktorem o niespotykanej wra\u017cliwo\u015bci artystycznej. Najwi\u0119ksze popisy swojego talentu pokazuje w momentach, gdzie nie m\u00f3wi nic. Kiedy widzimy go w scenie, w kt\u00f3rej rozmawia z Viviene zaraz po sytuacji w sklepie, mo\u017cemy zobaczy\u0107 ca\u0142e spektrum emocji. Od wstr\u0119tu do samego siebie, poprzez l\u0119k tym, w jaki spos\u00f3b zareagowa\u0142, a\u017c po bezradno\u015b\u0107. Kilkukrotnie podkre\u015bli\u0142em w tej recenzji s\u0142owo bezradno\u015b\u0107, poniewa\u017c uwa\u017cam, \u017ce w\u0142a\u015bnie to uczucie w duecie z du\u017c\u0105 wra\u017cliwo\u015bci\u0105 na drugiego cz\u0142owieka najpe\u0142niej oddaj\u0105 pi\u0119kno tego filmu. Chemia mi\u0119dzy ekranowym wujkiem i bratankiem jest poruszaj\u0105ca. Ci\u0119\u017cko uwierzy\u0107, \u017ce w rzeczywisto\u015bci nie \u0142\u0105cz\u0105 ich wi\u0119zy rodzinne. Zreszt\u0105 Woody Norman (Jesse) wypada przed kamer\u0105 bardzo autentycznie. Najlepiej niech \u015bwiadczy o tym moja niech\u0119\u0107 i frustracja spowodowana zachowaniem granej przez niego postaci. Dawno \u017cadna rola nie wywo\u0142a\u0142a we mnie tyle emocji. Reszta castingu fenomenalnie dope\u0142nia czarno-bia\u0142ej mozaiki Millsa, gdzie s\u0142owo i obraz id\u0105 w parze.<\/p>\n\n\n\n
W ostatnim czasie powsta\u0142o kilka wy\u015bmienitych film\u00f3w o dojrzewaniu, ale to co zobaczy\u0142em w przypadku C\u2019mon c\u2019mon to co\u015b czego w kinie jeszcze nie widzia\u0142em. Otrzymujemy opowie\u015b\u0107 nie tylko o dorastaniu w aurze choroby psychicznej. Ten w\u0105tek jest tutaj wyra\u017anie obecny za spraw\u0105 ojca ch\u0142opaka oraz matki Johnnego cierpi\u0105cej na demencj\u0119. Ale r\u00f3wnie\u017c o dorastaniu jako takim. A mo\u017ce bardziej o trudach wychowania dziecka i rozmawianiu z nim o tym co si\u0119 dzieje wok\u00f3\u0142. Przewa\u017cnie w filmach rozmowy z dzie\u0107mi na trudne tematy traktowane s\u0105 jako w\u0105tki poboczne. Czasem dostajemy pojedyncze sceny, w kt\u00f3rych trzeba wyt\u0142umaczy\u0107 dziecku temat \u015bmierci bliskiej osoby, czy takie tam \u201esprawy doros\u0142ych\u201d. Jednak one te\u017c widz\u0105 co si\u0119 dzieje i te\u017c prze\u017cywaj\u0105 problemy rodzic\u00f3w. A izolowanie ich od trudno\u015bci, wbrew pozorom nie uchroni ich przed nimi, tylko wzmocni uczucie dezorientacji i bezradno\u015bci. W filmie Mills nie ucieka od trudnych rozm\u00f3w. Jednak nie przebiegaj\u0105 one wed\u0142ug klucza, w starannie przygotowanych w scenopisie scenach dialogowych. Tak jak wspomnia\u0142em ju\u017c wcze\u015bniej cz\u0119sto wypowiadane s\u0105 niejako mi\u0119dzy wierszami. W zdaniach, kt\u00f3re czasami nie maja sensu, w pytaniach bez odpowiedzi, w odwr\u00f3conym wzroku, ucieczce do autobusu, czy zamkni\u0119ciu si\u0119 w restauracyjnym kiblu.<\/p>\n\n\n\n
Mimo tego, \u017ce w filmie pada wiele s\u0142\u00f3w, to opowie\u015b\u0107 nie o tym co one znacz\u0105, lecz o tym co kryje si\u0119 za nimi. Bo to co wypowiadamy na zewn\u0105trz to tylko s\u0142owa. A one cz\u0119sto s\u0105 nieporadne lub \u017ale dobrane. Ile razy kryli\u015bmy swoje prawdziwe emocje za wyuczonym u\u015bmiechem? A na pytanie \u201ejak si\u0119 masz\u201d k\u0142amali\u015bmy \u017ce \u201edobrze\u201d. Mills jednak nie odpuszcza i dr\u0105\u017cy temat. Nawet je\u015bli odpowied\u017a mo\u017ce zabole\u0107. Re\u017cyser nie ucieka od b\u00f3lu, ale nie epatuje nim. Dotyka \u017cycia. Mo\u017ce nam si\u0119 wydawa\u0107, \u017ce temat choroby psychicznej, nieprzepracowanej \u017ca\u0142oby po \u015bmierci mamy czy samotnego wychowywania syna to zbyt wiele na jedn\u0105 rodzin\u0119. \u017be takie rzeczy dziej\u0105 si\u0119 tylko w filmach. Ale nie jest to tylko zabieg dodaj\u0105cy dramaturgii. Mamy wra\u017cenie obcowania przez niespe\u0142na dwie godziny z prawdziwymi lud\u017ami i ich realnymi problemami. Bo cz\u0119sto te u\u015bmiechni\u0119te osoby, kt\u00f3re spotykamy codziennie, prze\u017cywaj\u0105 swoje osobiste tragedie za zamkni\u0119tymi drzwiami. A Mills je otwiera, jednak nie wywa\u017ca ich z hukiem. Zostawia je uchylone i pozwala nam podj\u0105\u0107 decyzj\u0119 czy przekroczymy pr\u00f3g. Czy usi\u0105dziemy na brzegu \u0142\u00f3\u017cka i zechcemy s\u0142ucha\u0107?<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Dzie\u0142o Millsa, bardziej ni\u017c film przypomina szkic o\u0142\u00f3wkiem. Re\u017cyser zgrabnie balansuje mi\u0119dzy czerni\u0105 i biel\u0105. I nie, nie m\u00f3wi\u0119 tu tylko o warstwie wizualnej. Chocia\u017c czarno-bia\u0142e panoramy Los Angeles, czy t\u0119tni\u0105ce \u017cyciem i etniczn\u0105 r\u00f3\u017cnorodno\u015bci\u0105 ulice Nowego Orleanu, przemawiaj\u0105 do wyobra\u017ani jeszcze wyra\u017aniej w\u0142a\u015bnie poprzez taki wyb\u00f3r artystyczny. Fabularnie r\u00f3wnie\u017c wszystko skonstruowane jest z du\u017c\u0105 […]<\/p>\n","protected":false},"author":9,"featured_media":1597,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[73,75],"tags":[],"class_list":["post-1596","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","category-news","category-recenzje-news"],"yoast_head":"\n